Ont-moeten

Ont-moeten
Sjoukje Eringa
ISBN: 978-94-91777-09-7
Non-fictie



Verhalen uit verpleeghuizen roepen vaak een angstbeeld op. Termen als schrijnend en mensonterend vallen regelmatig. Terwijl er zulke mooie ontmoetingen plaatsvinden, ontroerende momenten van warme, liefdevolle zorg en aandacht. Hierover schrijft Sjoukje Eringa in haar columns. Sjoukje Eringa woont met haar man en kinderen in Delfzijl en werkt als geestelijk verzorger in een geriatrisch verpleeghuis. Haar verhalen zijn verschenen in de lokale krant De Eemsbode. De namen in de stukjes zijn gefingeerd en hebben te maken met de zee. In deze regio is het water nadrukkelijk aanwezig. De mensen die Sjoukje Eringa tijdens haar werk ontmoet zijn gevormd door de omgeving en de zee. In de haven van Delfzijl komen verschillende werelden bij elkaar. Net als de zee bieden kwetsbare ouderen ons vaak óók een uitzicht op een andere wereld en gesprekken met hen leveren mooie inzichten en wijze levenslessen op. De geestelijk verzorger laat zien dat er buiten alle lichamelijke zorg en medische vragen ook aandacht is voor wat de huidige situatie voor iemand betekent. Zij begeleidt mensen op het gebied van de 'trage vragen.' Levensvragen, geloofsvragen, vragen rondom zingeving, rouw- en verliesverwerking.

DELFZIJL – Geestelijk verzorger Sjoukje Eringa heeft haar columns over dementie en alzheimer gebundeld tot het boek ‘Ont-moeten, verhalen uit het verpleegtehuis’.

Sinds 2010 verschijnt in de Eemsbode eens in de twee maanden een column van de zesendertigjarige Sjoukje Eringa. De geestelijk verzorger van verpleegtehuis De Hoven schrijft in deze columns over maatschappelijke thema’s en gebeurtenissen in het Delfzijlster tehuis. Eringa heeft deze goed gelezen verhalen gebundeld in het boek ‘Ont-moeten, verhalen uit het verpleegtehuis’.

Verrast

Volgens Eringa is het nooit de bedoeling geweest om een boek te schrijven. “De verpleegarts van het verpleegtehuis kwam ongeveer vijf maanden geleden bij mij. Hij vertelde dat hij leuk nieuws voor mij had. Hij had een uitgever mijn columns laten lezen en die wilde ze gaan uitgeven. Ik was totaal verrast.”

Met het schrijven van de verhalen heeft Eringa geen moeite. Het lastigste is om een onderwerp te kiezen, aldus Eringa. “In het verpleegtehuis maak je veel mee. De gesprekken met bewoners, familieleden van bewoners en collega’s zorgen altijd weer voor verschillende invalshoeken. Ik houd mij bezig met de levensvragen van de bewoners. Deze onderwerpen komen in de columns aan bod. Ik wil laten zien dat een verpleegtehuis niet alleen maar kommer en kwel is. Verhalen dat een verpleegtehuis louter schrijnend en onterend is, is niet de praktijk die ik meemaak. Natuurlijk wordt er geleden, maar er wordt ook getroost, gelachen en geleefd. Het is een leefwereld, niet een wereld waarvoor je kiest als je gezond bent. Als thuis wonen wegens medische redenen niet meer kan, is het een plek waar het leven voortgezet kan worden.”

De zee

In haar werk heeft Eringa te maken met hele persoonlijke en vertrouwelijke verhalen. Het is dus van belang dat de verhalen niet te herleiden zijn. Daarin slaagt ze heel goed. “Ik krijg regelmatig vragen en leuke reacties op de geschreven columns. Soms menen mensen er een bekende in te zien en dat vinden ze leuk. Laatst kwam een familielid van een bewoner naar mij toe en zei: ‘Wat leuk dat je over mijn vader geschreven hebt.’ Ik heb haar verteld dat het verhaal niet over haar vader ging, maar over een vrouwelijke bewoner. De gebeurtenissen zijn echt gebeurd, maar in het verhaal zijn ze zo verdraaid dat het niet te herleiden is. De gebruikte namen zijn verzonnen. Voor de verhaallijn heb ik gekozen voor namen die met de zee te maken hebben.”

Die keuze voor de zee is niet voor niets. “Ik heb het gevoel dat ik werk vanaf een dijk. Ik heb een uitzicht op een andere wereld. Ik ken de omgeving, maar spreek de taal niet. Door bewoners krijg ik andere vergezichten en word ik meegenomen in het verleden. De titel is ontleend aan de uitspraak van een bewoner die ik begeleid. Ik vroeg hem wat hij het mooiste woord vindt. Dat was ontmoeten.”

Mark Giesolf

Mooie  herkenbare verhalen uit een verpleeghuis. Samengesteld uit de praktijk door geestelijk verzorger Sjoukje Eringa. Als je veel ouderen bezoekt of er mee werkt of anderszins mee te maken krijgt, geeft dit boekje veel herkenning.  Een toevoeging aan je levenswijsheid. Een echte aanrader ook voor ouderen.  De verhalen zijn ontroerend, grappig en indrukwekkend.   

GH