Hou me tassie ff vast!

 Afgelopen jaar heb ik enorm veel tassen gemaakt. Tasjes voor een boek om kado te geven, kraamkado tasjes met nieuwe babymutsjes, draagtassen voor in de koffer, tassen voor naaiwerk, tassen voor Pasen om de Paaseitjes in de doen. Tasjes met hengels of oren, met strikjes, randjes, roesjes en nog veel meer.  laat er een paar zien, want alles is veel te veel. 

Laatste quilts

 Afgelopen jaar heb ik heel veel genaaid. Ik heb een nieuwe naaimachine gekocht en toen kon ik helemaal los. 

Ik laat hier zien wat er aan quilts is gemaakt. Niet alles, want dat is teveel. Wellicht zit er een bij die ik al heb laten zien. 

Schone kunsten

Schone kunsten
Corine Hartman
ISBN: 978-90-6112-569-3
Thriller



Het lukt haar zowaar af en toe om echt te genieten. En te vergeten. Op zo'n moment, met Simone, voelt ze zich bijna weer zo vrij en onbezorgd als toen. Waarom heeft ze die droom dan toch weer? Haar geest laat het niet los. Volgens haar vriendin hoort het erbij. Lets wat een dergelijke impact heeft op je ziel, blijft voor altijd in jezelf aanwezig.
Ze hoeft niet te vergeten, ze wil normaal kunnen leven. Wat is normaal. Midden veertig. Over de helft, volgens de statistieken. Bullshit, als het je tijd is ga je. Soms met vierennegentig, soms al met drie. Ze kijkt in de Spiegel.

Recensies:

Het vele onvermijdelijke politiewerk en omgang met ondergeschikten die problemen hebben vertragen het boek.
Knappe plot als een Agatha Christie met veel verdachten .. Het vaak beschrijven van koffiedrinken en het thuisfront in combinatie met carrièredrang geven inzicht in problematiek en positie van een ambitieuze vrouw in een politiekorps. In dit geval in een Gelders dorp. De personeelsleden hebben ook hun problemen wat veel tekst oplevert zonder spanning .Als het uiteindelijk wel spannend wordt lijkt het wat gekunsteld . De kunstscene waar ik mee bekend ben worden wel goed beschreven Te .Weinig vaart sfeer en goede karaktertekening .Clichés.  Overigens geniet ik vaak wel van vrouwen die krimi schrijven zoals Esther Verhoef van Oort Jansma.
Theodoorboddeus

Nelleke de Winter en haar team staan voor de taak om de dood van een jong meisje in een atelier in Lichtenvoorde te onderzoeken. Is hier sprake van moord, en wat is de link met een oude zaak van Nelleke. En ook de partner van Nelleke en zijn drie dochters vragen om Nellekes aandacht.
Het boek leest prettig en de personages worden goed neergezet in dit 1e deel van dit thrillerdebuut van Corine Hartman. Toch miste ik de echte spanning en kabbelde het boek lange tijd rustig voort.
Daarom 3 sterren voor een niet top maar zeker aardig om te lezen boek.
Nicolet1968

Hoofdpersoon is Nelle de Winter, inspecteur bij de politie van Lichtenvoorde, een stadje in de Achterhoek.
Nelleke is niet de eerste de beste inspecteur, ze voelt zich in Lichtenvoorde met haar team heel erg thuis.
Een rustig stadje, waar niet zo vaak iets gebeurt en al helemaal geen moord.
Ze duikt erin met al haar aandacht en ondanks haar rugzakje, heeft ze oog voor details en durft ze genoeg.
Het verhaal is in vlotte schrijfstijl geschreven, maar het komt nogal traag over. Veel achtergronden van Nelleke en haar team worden in het verhaal verweven, wat op zich wel aardig is, want je leert ze goed kennen. Maar het heeft een vertragende werking in het proces.
Toch heb ik dit eerste deel over Nelleke de Winter wel met plezier gelezen.
EllyK

Een heerlijk makkelijk niet spannend boek. Mag eigenlijk geen thriller heten. Pas op het eind was er wat spanning. Maar het verhaal is goed, duidelijk, loopt vlot. Geeft goed de problemen binnen een korps weer. Speelt zich af in Nederland, wat niet mijn favoriet is. Ik heb nog veel meer delen hiervan, dus ik lees nog even door.
GH

Hoge Veluwe 2026

 Hoge Veluwe 2026

Na een lange tijd gingen we weer eens naar de Veluwe. Het weer is perfect, geregeld een flinke bui maar hoofdzakelijk prachtige luchten en zon. In het park was het erg rustig. Wat bleek: de herten mochten een tijd lang niet gevoerd worden want dat vond de partij voor de Dieren niet goed. Toevallig die dag was het verbod opgeheven. 

De Veluwe stond vol bloeiende heide en na een paar wandelingen, een bakkie koffie en een mooie tocht, kwamen we bij het vast fotopunt. Maar er kwam niets. Toen stopte er een vrouw die ons vertelde dat we ergens anders moesten zijn. Dus wij daar naar toe en ja hoor, heel in de verte waren de herten. Er werd volop gepaard en de man viel uiteindelijk uitgeput in het gras. De afstand was eigenlijk iets te groot voor mijn camera, maar hierbij toch een beeld van die dag.

Het was genieten.