Paar dagen Kleve Duitsland
Het idee kwam ineens bij me op. Ik wilde met vakantie. Geen idee waarheen, hoe en hoelang. Maar naarmate de tijd vorderde kreeg het idee vaste vorm en uiteindelijk boekte ik vier dagen in een hotel in Kleve Duitsland. Waarom daar? Mijn moeder woonde vroeger in Nijmegen en ging vaak met haar zus Lien daar winkelen. En om die sfeer ook te proeven was die keuze op die stad gevallen. Ik vertrok op de verjaardag van mijn moeder 30 maart en kwam 2 april weer terug. Het was een leerzame reis, waarbij ik heel veel mensen gesproken heb, van gasten in het hotel, als het zorgpersoneel, maar ook toeristen in een park, in een winkelstraat, in een infocentrum. De talen vlogen me om de oren en ik hield het bij Duits, Engels en Nederlands, maar ik merkte wel dat ik veel Duits was vergeten.
Ontbijt buffet
Elaya hotel Kleve aan een zijtak van de Rijn
Het vrije gevoel van ergens te zijn wat ik nog niet kende, maakte me avontuurlijk. Ik had alleen de pech dat ik alles altijd zo snel doe en dus vaak had ik tijd over. In je eentje is dat even lastig te vullen, maar ik moet het ook nog leren. De eerste dag op weg naar Kleve bezocht ik een Tiergarten in Kleve. Het was een kleine dierentuin en het was wel zonnig weer maar berekoud. Dat kleinschalige was eigenlijk ook wel weer leuk, er werkten maar 28 mensen. De foto's hieronder geven een beeld weer van hoe het daar was. Ik beken dat ik niet meer alle namen van de dieren wist, maar er was niemand die me overhoorde.
Tegen drie uur die middag kwam ik in het hotel aan. Inchecken en naar de kamer. Eerst weer de kamerpas kwijt, terug naar de auto, dan met de pas voor de verkeerde deur staan en uiteindelijk was ik op mijn kamer. Maar dat je je pasje bij de deur ergens in moest steken stond nergens, dus dat was weer wat geregel. Ik logeerde in het Elaya hotel, in een totaal aangepaste kamer. Alles prima hoor, maar je mistte meteen je harde bed en een goede stoel. Ik had voor de avond een diner gereserveerd, maar dat was een trieste bedoening. Wat reserveren? Ik was de enige en werd helemaal alleen in een groot restaurant gepoot. Nog wel een visrestaurant! Dus bestelde ik een Wiener Schnitzel, maar dat was gewoon slecht.
De volgende dag na het ontbijt ging ik dus Kleve in. Ik had heel veel toeristische dingen genoteerd en ik wilde alles afwerken. Nu weet ik dat je toch goed moet uitzoeken wat wat is en hoe je er komt. Ik ging dus lopend met de rollator, maar het stadje lag op een berg met alleen kinderkopjes straten en heel veel trappen overal. Ik ben gewoon gaan lopen van punt naar punt.
Het eerste bezoek was gepland aan de Minoritenkerk, maar daar kon je niet in. Geen hoogseizoen. De Minorietenkerk in Kleef kijkt terug op een lange en bewogen geschiedenis. Sinds de middeleeuwen heeft ze het spirituele leven van de stad gevormd – oorspronkelijk gebouwd door franciscaner monniken, de zogenaamde Minorieten. De Minorietenkerk herbergt ware kunstschatten: de koorbanken uit 1474, mogelijk van Arnt van Kalkar, en een barokke preekstoel uit 1698, vervaardigd door Nikolaus Albers. Beide stukken zijn indrukwekkende voorbeelden van sacrale kunst uit de laat gotiek en barok. De Minorietenkerk is tevens een levendige geloofsplek. Er worden regelmatig kerkdiensten, devoties en culturele evenementen gehouden.
Het volgende bezoek was gepland aan het B.C. Koekkoekmuseum. Het B. C. Koekkoek Huis is een stadspaleis dat in 1848 werd gebouwd door de beroemde Nederlandse landschapsschilder Barend Cornelis Koekkoek uit de romantische periode. Op deze plek maakt de bezoeker kennis met elegante architectuur, meubels, meubels en kunst. De villa van de kunstenaar omvat een historische tuin, waarin ook de voormalige studiotoren van de kunstenaar is gevestigd (nu privébezit). Het ensemble is een bijzonder cultureel contactpunt tussen Duitsland en Nederland, gelegen in het hart van Kleve, niet ver van de Duits-Nederlandse grens. Leuk te weten maar het museum was gesloten. Overigens heb ik alleen een gevel gezien en van de rest was niets te bezichtigen. Jammer.
En weer door naar boven. De route moest naar Swanenburg. Vanuit mijn hotelkamer zag ik al de toren en ik had er wel wat verwachtingen van. Ik vermoedde een enorme kerk waar je wel in kon.
Een inscriptie op de Zwanentoren vertelt een fascinerend verhaal: hoewel de toren in 1439 instortte, beweert men dat hij hier al rond 300 v.Chr. stond – gebouwd door Caesar zelf. Of dit waar is, is onduidelijk, maar het is denkbaar dat er op deze strategische locatie tussen Xanten en Nijmegen in de Romeinse tijd een belangrijke vesting stond.
De ridderzaal van het kasteel, gebouwd rond 1170, stortte in 1771 in. De rijkelijk versierde resten ervan zijn nog steeds te zien in de binnenplaats, vlak bij de portalen.
Een bijzonder hoogtepunt in de tegenoverliggende Spiegeltoren is het 12e-eeuwse dubbele toilet – compleet met spoelmechanisme! Dit werd later, in de 15e eeuw, in de Spiegeltoren geïnstalleerd. Bezoekers kunnen dit "Staufertoilet" tijdens rondleidingen bezichtigen. Midden op de binnenplaats van Slot Schwanenburg staat de Zwanenfontein. Een geliefd foto-object en klein waterornament te midden van de historische muren.
Kasteel Schwanenburg herbergt de kantoren van de districtsrechtbank en de regionale rechtbank. De Zwanentoren (geopend in het weekend), de binnenplaats met de Zwanenfontein en de Spiegeltoren kunnen echter worden bezocht tijdens rondleidingen. Een wandeling rond kasteel Schwanenburg is ook aan te raden, evenals een blik op de opgravingen voor de hoofdingang. De toegankelijkheid is beperkt door steile hellingen met ruwe bestrating, trappen en smalle doorgangen.
Wonderbaarlijk genoeg heb ik niets van dit alles gezien. Als je met meerdere personen bent, hadden we het vast ontdekt, maar ik werd op de binnenplaats al tegengehouden door de Polizei, want ik was kennelijk in een Gerechtsgebouw gekomen. Ook een uitzicht punt kon ik niet vinden, wel het zwanenbeeld. Ik heb rond de toren gelopen, maar eenmaal boven, moest ik wel ook nog naar beneden.
Daar zag ik nog een kerk, maar die was in verbouwing en kon niet betreden worden. Overigens was alles alleen met trappen toegankelijk. Naar beneden lopen kwam ik op de vismarkt. Ook een punt wat ik wilde zien, maar dat was slechts een pleintje met cafés en een beeld.
Bovenstaande foto is met een gevulde fontein, maar nu was alles droog, leeg en koud. De Lohengrin-fontein wordt omringd door een magische geschiedenis. Het gaat over de oorsprong van de eerste Klever. De geschiedenisboeken zijn verdeeld en het kan niet honderd procent bewezen worden. De oorsprong van de Klever gaat echter met relatieve zekerheid terug tot de tijd van een zekere prinses Beatrix.
Het was ongeveer 1.000 jaar geleden toen de adellijke Beatrix in Kasteel Kleve zat. Triest - nee, ze was wanhopig, want haar vader was overleden. Nu werd van haar verwacht dat ze met een man trouwde. Ze maakte een wandeling aan de voet van de berg - langs de Rijn. Tegenwoordig heet dit pad "Kermisdahl". Plotseling, bijna als in een sprookje, naderde een witte zwaan haar. Hij droeg een gouden ketting om zijn nek en trok een klein bootje achter zich aan. Een stralende ridder stond in het kleine bootje. Zodra hij geland was, vroeg hij de adellijke dame Beatrix om toestemming om met haar te spreken. Hij zei dat hij was gekomen om hun land te verdedigen en hun ergste vijanden te verslaan.
Het duurde niet lang voordat Beatrix verliefd werd op de Zwaanridder en hem vroeg of hij met haar wilde trouwen. Hij stemde toe - maar stelde één voorwaarde: ze mocht nooit - nooit! - Vraag naar zijn naam en herkomst.
De jaren gingen voorbij. Het stel was gelukkig – ze hadden samen drie zonen. De zonen werden ouder en werden na verloop van tijd ook nieuwsgierig. Waar kwam haar vader vandaan? Ze wilden immers ooit trouwen en trots opscheppen over hun lange afkomst. Ze vroegen om informatie en drongen er bij de moeder op aan: "Waar komt onze vader vandaan? Stel hem de vraag!"
Ze aarzelde - maar - toch - deed ze het. Ze stelde de Zwaanridder de verboden vraag. Zijn gezicht vertrok en hij antwoordde droevig: "Mijn naam is Elias en ik kom uit het aardse paradijs." Op hetzelfde moment verscheen de zwaan en verdween met de ridder. Enkele maanden later stierf de edele Beatrix - aan haar gebroken hart.
De Lohengrinfontein, die algemeen bekend staat als de Elsa-fontein, is het werk van prof. Karl-Hennig Seemann.
De derde dag was woensdag en toen wilde ik naar een Schloss Moyland. Ik zag toevallig ergens een bordje staan en ben dat gevolgd. Het weer was eindelijk prachtig, zonnig en warm. Onderweg daarheen zag ik de naam Kalkar. Mijn radartjes gingen draaien en ik wist weer dat er een kerncentrale was geweest, wat gesloten was en nu een attractiepark was geworden. Erheen dus. Het was buiten de stad meteen een hele verademing om meteen op het platte land te zijn. Velden, weiden, boerderijen en heel weinig verkeer. Overal niet harder dan 70km/uur en geen fietspaden. Het was sowieso al een prachtige dag aan het worden. In Kalkar aangekomen bleek de entreeprijs veel te hoog, dus een plekje gezocht aan de Rijn en vandaar wat foto's gemaakt.
Vandaar naar Emmerich gereden. Wat rondgetoerd maar verder niets van bijzonderheden gevonden. Dus op naar Schloss Moyland. E n dat was de moeite waard . Schloss Moyland is een omgeven kasteel nabij Bedburg-Hau in het district Kleve, dat een van de belangrijkste neogotische gebouwen in Noordrijn-Westfalen is. De naam is afgeleid van de Nederlandse woorden mooi land, wat "mooi land" betekent. De naam werd waarschijnlijk bedacht door Nederlandse arbeiders die door de toenmalige eigenaar, Jakob van den Eger, naar de Benedenrijn werden gebracht om de wetlands rond zijn landgoed droog te leggen.
Tegenwoordig herbergt het kasteelgebouw de kunstcollectie van de broers Hans van der Grinten en Franz Joseph van der Grinten, die zij al meer dan 50 jaar verzamelen en bijdragen aan de Museum Schloss Moyland Stichting. De collectie bevat tentoonstellingen uit de 19e en 20e eeuw, waaronder werken van Erwin Heerich, Willem den Ouden, Rudolf Schoofs en Hermann Teuber. Een van de kernpunten van de collectie is 's werelds grootste collectie werken van Joseph Beuys, die bijna 5000 werken omvat.
De beeldentuin was een mooi klein wandelgebied, maar mede door het heerlijke weer en de vele mensen die ik aansprak was het een heel fijne dag geworden. De beelden begreep ik niet helemaal, maar dat doet kunst haast nooit.
Later die dag terug naar het hotel, werkte de navigatie niet en na twee uur ging ik toch naar een KFC om internet te krijgen en een route te bepalen. Ik zat maar 6 minuten van het hotel af en had er steeds rondom gereden. Deuhhh.
Donderdag de laatste dag van de reis was bedoeld voor een bezoek aan een Amerikaanse begraafplaats en een prachtige tuin om te wandelen. Maar het hoosde, dus had ik ook geen zin meer en ben direct naar huis gereden. Het was een hele ervaring, erg leuk, soms wat ingewikkeld omdat je alleen minder weet dan met tweeën. Ik heb José van Leeuwen erg gemist deze reis, vooral bij al die lachbuien die ik moest onderdrukken. Het was een gok om dit te doen en hoewel ik nu enkele dagen later nog steeds niet hersteld ben, kijk ik al uit naar de volgende reis. Iets beter voorbereiden, meer uitzoeken en minder op zijn beloop laten.
Ik hoop dat je van dit reisverslag hebt genoten en de foto's heb t bekeken. Tot de volgende reis dan maar
April 2026
